Hoffnungsfunke Thailand

September 2013
Beste vrienden van Hoffnungsfunke,

Het is eigenlijk onmogelijk om te beschrijven wat er hier in het kindertehuis gebeurt. Elk bericht kan immers slechts een tipje van de sluier oplichten over wat wij hier dagelijks mogen meemaken.

Het mag een klein wonder heten dat de volledige ruwbouw door onze kinderen en jongeren is verwezenlijkt. De bouwploegen uit Duitsland die ons een paar dagen geholpen hebben en de jongeren hebben opgeleid, leverden goed werk. Wat ze ons leerden werd met succes in de praktijk omgezet. Hartelijk dank, vrienden uit Duitsland, jullie mogen gerust vaker komen, we verwachten jullie.

Onze jonge mensen hebben zich ingezet zoals alleen zij dat kunnen. En dat alle werkzaamheden door muziek en zang begeleid werden spreekt uiteraard voor zich. Elk kind was er zich terdege van bewust dat het zijn eigen opleidingscentrum aan het bouwen was.

Zoals jullie allemaal weten wordt er in het opleidingscentrum ook een naai-atelier ingericht. Hier starten we echter niet vanuit het niets, want onze meisjes en ook enkele jongens zijn zeer getalenteerd. We zijn al begonnen met het knutselen van kerstverrassingen voor onze vrienden over de hele wereld. Waarom zo vroeg, denkt u? Wel, dit jaar willen we er zeker van zijn dat de kerstpost niet pas met Pasen aankomt… Laat u zich verrassen!

opleidingscentrumHierna lees je best niet meer verder, want het gaat over geld… In de laatste nieuwsbrief had ik geschreven: "Om het opleidingscentrum te kunnen afwerken hebben we nog veel geld nodig. We tellen op ongeveer 2 miljoen Baht (ca. 52.000€)". Dat hiervan al 26.000€ kon besteed worden, heb ik aan jullie te danken. Enkel dankzij jullie hulp kan ons doel bereikt worden. Hierna volgt nog wat meer informatie.

We zijn blij te kunnen rekenen op steun van de Thaise overheid. De schooldirecteur begrijpt er niets meer van, hij heeft zelfs onze medewerkers gevraagd over welke speciale band wij kunnen beschikken met de overheid… Wij zijn immers het enige hem bekende kindertehuis dat deze overheidssteun ontvangt. In de loop van voorbije week stond er opeens een brommer voor de deur met 1000 kippeneieren. "Wij hebben niets besteld" was de reactie van onze medewerkers. " Neen, neen, dat is in orde, alles komt van de overheid". We kénnen de band naar boven, naar de overheid en nemen alles in dankbaarheid aan.

Het begint stilaan bekend te raken dat wij er niet enkel zijn voor de kinderen die in het kindertehuis wonen, maar ook daarbuiten graag helpen voor zover onze middelen dat toelaten. Vorige zondag kwam een vertwijfeld ouderpaar van de Lahu-bergstam tot bij ons. De vader droeg hun bewegingsloze, deerniswekkende kind in zijn armen. Een week geleden waren ze met het kind in een dorpsziekenhuis geweest. Wij zijn daarop met het kind naar de stad gegaan, maar daar mogen de artsen enkel een kind behandelen wanneer het een verwijsbriefje heeft. De arts uit het dorpsziekenhuis weigerde een verwijsbriefje op te stellen en weigert bovendien om iemand toegang te geven tot het medisch verslag. Gezien de ouders enkel Lahu spreken, en al zeker niet kunnen lezen en schrijven, heeft de arts hen toelating gegeven om het verslag te zien, maar meer ook niet. Het begin van een nieuwe tragedie… Waarom moeite doen - het zijn toch "maar" bergvolkeren en de arts mag in geen geval "gezichtsverlies lijden". Helaas zijn situaties als deze geen uitzondering. Wij zullen deze familie verder bijstaan en alles doen wat in ons vermogen ligt. Als Christen nodig ik jullie uit om voor deze familie te bidden.

We brengen onze kinderen vaak bij dat ze het weinige dat ze hebben ook moeten delen met hen die nog armer zijn dan zij. Want wie bij ons in het kindertehuis woont, behoort niet meer tot de armen. Elk kind heeft te eten, een slaapplaats, mag naar school gaan en als het wil, kan het daarna verder studeren of een opleiding krijgen. Onze grote kinderspaarpot is al een keer helemaal vol geweest. Elke keer als een kind in ons kleine winkeltje snoep koopt, denken ze aan de armsten onder de armen en dragen hun steentje bij. Het ontroert en raakt mij nog steeds erg, wanneer ik dat zie. De kinderen mogen beslissen aan wie ze het ingezamelde geld willen geven. Het lijkt er op dat zij een kindertehuis in Birma willen gaan steunen.

Alle kinderen en medewerkers groeten jullie hartelijk en bedanken jullie voor alle hulp en steun!

Günter Oppermann

PS; het kind mocht vrijdag het ziekenhuis in Chiang Mai verlaten. De genezing verloopt voorspoedig, maar het kind zal nooit helemaal gezond zijn. Wie een bijdrage wil leveren aan de ziekenhuiskosten van in totaal 124.000THB (3.100€) is van harte welkom.


Top

Valid XHTML 1.0 Transitional

Valid CSS